ZandMargrietjes

Met verwondering kijk ik naar dit bosje margrietjes op het strand. Dit vind ik mooi, iets van zo’n schoonheid in de droogte.

Het wordt eerst stilletjes in mij. Dan vraag ik: wat doen jullie hier? Zeg nu niet ook, net als mijn echtgenoot, dat ik gek ben omdat ik met de margrietjes praat. Ik zal je vertellen, ze geven me heel snel antwoord: gewoon groeien waar je kan en wil! Het is niet alleen dit antwoord maar zeker ook het gevoel verbonden te zijn met de bloemetjes de natuur met al zijn kracht!

De ontroering is dus dat! Ik word geraakt, iets in mij krijgt aandacht. Ik groei waar ik kan en wil! En daarin geloven …… !

Ik groei waar ik kan en wil.